رویکرد

روانکاوی برای نوجوانان و بزرگسالان

آنگاه که «من» راه پیش نمی برد و گمان دارد که راه پیش نمی رود، حرکت در مسیر سخت ممکن می شود. من تلاش می کند، به هر راهی که می شناسد، سر بکشد، شاید که راه گریز از دل گذشته روی بنماید. غفلت من اما اینجاست، که «او» جایی میانهٔ همین راه های آشنا بود که غریب شد. من بود که راه گم کرد، نه آن راه که گم شد.

اگر من راهی به آینده نگشاید، گذشته در اکنون تکرار می شود و من را در خود می کشد.

درافتادن در این چرخه تکرار است که من را بی تاب می کند. من دور خود می چرخد و این چرخش را پوچ و بی معنا می شناسد. من مضطرب است؛ که در این چرخش، زندگی پوچ و بی معنا می نماید. من در پی قرار، گاه این بی معنایی را زندگی، معنا می کند و گاه هدفی نو را منزلگاه معنا می شناسد. من میان دوراهی ها تا بدانجا هروله می کند که از نفس بیفتد و تکرار را به یاد آورد. و دوباره پوچی من، پوچی زندگی و تابیدن به معنا و بی معنایی...

من کیستم؟ قرار من کجاست؟

هر پرسش، فراخوان یک سفر است. اراده و انتخابِ «من»، پاسخ به این فراخوان.